Geen beren op de weg

Vandaag laat ik de heuvels Värmland achter mij en trek ik het ruigere en nog rustigere Dalarna binnen. Kilometers fietsen over verlaten wegen door de steeds noordelijker aandoende natuur, zonder ook maar een mens tegen te komen. De gehuchtjes bestaan veelal uit Hazelhoeves – Michiel zit denk ik nog in het schuurtje. Dalarna vormt samen met twee andere provincies het gebied waar de grootste populatie Europese bruine beren leeft maar een ontmoeting is schijnbaar een zeldzaamheid.

Lees verder “Geen beren op de weg”

Oslo uit en Zweden in

Dingdong! ‘Godmorgen mine damer og herrer, klokken er otte…’ klink het vrolijk over de scheepsomroep. Wederom wat kort maar wel als een blok geslapen. Ik kleed mij aan en sta zowaar voor de meute uit bij het ontbijtbuffet. Onder het voorbijglijden van het Oslofjord zorg ik voor een stevige bodem voor de fietsdag. Daarna is er nog ruim tijd om buiten in de zon te genieten van het uitzicht. Oslo bereiken we rond een uur of tien, maar dan sta ik al op het autodek de tassen aan mijn fiets te hangen.

Lees verder “Oslo uit en Zweden in”

Treinen naar de ferry

De dag kriekt amper en ik zet mijn fiets al in de trein. Zoals vaker voor een reis niet heel goed geslapen maar klaarwakker. Onderweg naar Frederikshavn om de ferry naar Oslo te pakken en dan te starten met mijn fietsreis. De Heilige Sint Olav achterna. Herman Finkers kan beweren wat hij wil maar vergeleken met station Zwolle is veertig minuten later Almelo de levendigheid zelve. De kiosk is open dus ik kan met koffie en krant in de nog stille intercity richting Berlijn stappen.

Lees verder “Treinen naar de ferry”

Rondje Groningen – de derde etappe

‘Kunnen we vroeg ontbijten?’ Voor een zondag is dat misschien een beetje gek, maar omdat we tegenwind verwachten en vanavond nog met de trein naar huis moeten, willen we bijtijds opstappen. ‘Half zeven vroeg genoeg?’ Tjerda van B&B ‘De Stelmakerij’ klopt stipt op tijd aan. Even snel een broodje is er echter niet bij. Ze zet een mand vol lekkers op tafel. Versgebakken broodjes, fruit, een eitje en wat al niet meer. Als we ons even voor acht uur in het zadel hijsen zijn we meer dan voldaan.

Lees verder “Rondje Groningen – de derde etappe”

Rondje Groningen – de tweede etappe

Het ontbijt van het Dorpslogement staat uitgestald op de trainingstafel van Biljartclub ‘Dicht Bie Diek‘ en met een stevige bodem plus de nodige koppen koffie, slingeren we over een klein fietspaadje tussen de velden Pieterburen uit. Terug naar het Wad. Het weer is druilerig, maar niets om ons zorgen over te maken. De wind is met ons meegedraaid vannacht. Daar zullen we vandaag zeker de vruchten van gaan plukken. In Noorderzijl staan we stil bij de allerkleinste zeehaven van het land. Alleen te bereiken bij hoogwater.

Lees verder “Rondje Groningen – de tweede etappe”

Rondje Groningen – de eerste etappe

In de drukte van bevrijdingsdag is spoor 6 van station Zwolle een oase van rust. Ik wacht op de trein naar Groningen, met daarin mijn vader. Het plan voor de komende dagen is een rondje Groningen, of beter gezegd, hét Rondje Groningen. Maar dat is voor de dag van morgen. Vandaag houden we het bij een wandeling door de stad, de fietsen staan veilig achter slot en grendel bij het Martini-hotel. We vieren onze vrijheid met een biertje in de zon, en een simpele maar stevige kroeghap.

Lees verder “Rondje Groningen – de eerste etappe”

In het spoor van Olav de Heilige

Wat een paar maanden terug vooral een heel goed idee leek, is nu concreet. Mijn mailbox bevat een riedel treintickets en de reservering voor de ferry. Het spel is op de wagen. Ik ga deze zomer fietsen door Noorwegen en Zweden. Van Oslo naar Selånger, verder naar Trondheim en dan weer terug naar Oslo. Tweeduizend kilometer – op zoek naar Olav de Heilige – zoals het een pelgrim zonder hogere macht betaamd – niet zozeer om hem te vinden maar vooral om onderweg te zijn.

Lees verder “In het spoor van Olav de Heilige”

Rondje Drenthe

Schapen en hunebedden schieten mij te binnen als ik aan Drenthe denk. De verhalen van veenkoloniën met arme stakkers die hun geluk kwamen beproeven in het turf – al dan niet verplicht – omdat hun geluk elders al lang opgebruikt was. Ik ken de geschiedenis van kamp Westerbork en weet dat Bartje het vertikt om te bidden voor bruune boon’n, maar dan houdt het ook snel op. Naast een weekend fietsen dus een ontdekking van het gebied dat zo dichtbij mijn eigen woonplaats ligt, maar waar ik zo weinig van weet.

Lees verder “Rondje Drenthe”

Een nieuw fietsjaar voor de boeg

Aan het begin van een nieuw jaar gaat het steevast kriebelen. Zin om er met de fiets op uit te trekken. En dan bedoel ik niet het zoveelste trainingsrondje, maar echt. In mijn fantasie ben ik al onderweg. Kort of lang, dat maakt nog even niet uit. Gewoon op pad. Tassen op de fiets en gaan. Ik speur websites af, maak een aantal halve plannen en zit al een paar keer gebogen over mijn routeplanner om te proberen de ultieme tocht samen te stellen, inclusief de must-sees en beste plekken om te overnachten. Kortom, het is weer tijd.

Lees verder “Een nieuw fietsjaar voor de boeg”

Fietsen langs de frontlijn

Begrensd door aanhoudend Europese corona-geweld en een druk schema op mijn werk wordt het ook deze zomer een kort fietsavontuur. Wel een betekenisvolle. Fietsen langs de frontlijn van de oorlog die een einde moest maken aan alle oorlogen maar met haar gruwelijkheden slechts de overgang markeert tussen oude oorlogen en nieuwe. Een geschiedenis die bij mij op de een of andere manier is weggedrukt door het tastbare van de oorlog die daarop volgde en nog altijd een groot vraagteken voor mij is. Hoe heeft dit zo kort op onze moderne tijd kunnen gebeuren?

Lees verder “Fietsen langs de frontlijn”

Prelude

Als ik het erf van kampeerboerderij de Blikken, net buiten Groede, oprij, komt de eigenaresse mij al tegemoet. Op de zitmaaier. Rustig zet ze de machine en daarna haar gehoorbescherming af en heet mij met een heerlijke Zeeuwse tongval welkom. ‘Een Santos’ zegt ze, ‘die zie je de leaste tied stêhts véhker’. Ik reken af met mijn laatste tientje want een pinautomaat heeft ze niet. Slaat ze over. Online bankieren kan wel. En misschien dat ze volgend jaar een QR-code gaat ophangen.

Lees verder “Prelude”

Heuvelland en de Artois

Of het de slechte nachtrust is, het door regen zo nu en dan troosteloze landschap of de oneindige reeks militaire begraafplaatsen – ik krijg de tekst van Willem Vermandere’s ‘Duizend Soldaten’ niet uit mijn hoofd.

A’j van z’n leven in de westhoek passeert
Deur regen en noorderwinden
Keert omme d’n tid die j’ alhier passeert
D’n oorlog ga j' hier were vinden

Ja 't is d’n oorlog da 'j hier were vindt
En 't graf van duuzend soldaten
Altijd iemands vader altijd iemands kind
Nu doodstille en godverlaten

Laat de bomen nu maar zwijgen en dat 't gras niets verteld
En de wind moet 't ook maar nie zingen
Dat julder'n dood tot niets hè geteld
Dat waren al te schrik'lijke dingen
Lees verder “Heuvelland en de Artois”

Slag aan de Somme

Na een stevig hotel-onbijt en de bevestiging dat ik ook vandaag binnen mag slapen, verlaat ik kort na negen de stad langs de Scarpe. Het gaat de hele dag op en neer. Eerst nog glooiend, daarna stevig en weer glooiend op het einde. Glooiend is met name heel veel graan en stevig betekend een wat afwisselender landschap. Weer een beetje als de Ardennen. In de loop van de dag neemt de hoeveelheid begraafplaatsen af. Ik fiets er sowieso al voorbij nu. Alleen bij het Duitse Soldatenfriedhof stop ik even. Sobere kruizen, een beetje weggestopt.

Lees verder “Slag aan de Somme”

De Franse slag

Het is ‘menu fixe ce soir’ en toch weet de verstrooide ober van Ralais de Florette hier een heerlijke chaos van te maken. Alsof ik naar een slapstick zit te kijken. ‘Uw wijn – o ja, een glas. Uw soep – o ja, het brood. Uw nagerecht – o ja, lepel. Ondertussen beent hij driftig en volledig willekeurig heen en weer tussen de enkele hotelgasten, de bar en de keuken. Op het laatste station reageert hij duidelijk hoorbaar zijn frustraties af. Een bejaarde Britse heer krijgt onhandig de volle laag als deze ober het dienblad met wijn niet kan houden. De Brit, een gentleman, biedt zijn excuses aan… Zo’n avond.

Lees verder “De Franse slag”

De centrifuge van Gabrielle

Een uurtje eerder dan aangegeven meld ik mij op camping La Gabrielle in Romagne-sous-Montfoucon, waar ik rond de middag de trekkershut heb gereserveerd. Brood voor morgen wordt besteld en onder het genot van een koud biertje hoor ik van de Nederlandse eigenaar wat ik als gast moet weten en vooral het verhaal van deze kleine camping zelf. Erg gemoedelijk. Echt een plekje om te onthouden. En van alle unieke elementen springt de ouderwetse centrifuge er misschien wel bovenuit. Een zegen voor vaak wassende fietsers. Dat zou iedere camping moeten hebben.

Lees verder “De centrifuge van Gabrielle”

Gehavend landschap

De haan in het kippenhok naast mij is bij de les en kukelt mij vijf voor de wekker het bed uit. Ik pak rustig mijn spullen in terwijl ik mijn koffie en havermout-ontbijt soldaat maak. De bakker arriveert. In drieën past de baguette prima in een van de tassen en een croissantje kan je natuurlijk niet bewaren. Bij het afrekenen beloof ik Roland en mijzelf dat ik hier zeker een keertje terug ga komen voor een langer verblijf. In een tent, de hut of een van de gites.

Lees verder “Gehavend landschap”

Tussen Maas en Moezel

Yes! De zon schijnt weer en naast de hellingen heb ik nu ook de warmte om mij op af te reageren. Een soort afzien dat voor mij echt hoort bij een fietsreis. Waar ik de afgelopen dagen makkelijk uit wist te komen met mijn bidons, moet ik bij gebrek aan winkels teruggrijpen op de kennis dat de meeste begraafplaatsen ook een kraan hebben. Gisteren heb ik te weinig gedronken. Niet dat ik dat doorhad. Het was nog relatief fris, dus bemerkte ik pas op de camping dat ik nog geen liter gedronken had. Met een nachtelijke droge mond en hoofdpijn tot gevolg.

Lees verder “Tussen Maas en Moezel”

De Vogezen in

Naderende bergen merk je vaak aan de veranderende bouwstijl. Hout, daken die sneeuw kunnen hebben en natuurlijk heel veel in bloemenpracht getooide balkons. De bergen zelf kondigen zich vandaag ook al vroeg aan. De donkere contouren aan de einder verraden zodra ik het Seille-dal uitklim wat er komen gaat. Ik had dit bij de Alpen, ik had dit bij de Pyreneeën en heb het dus ook bij de Vogezen. De drang om er zo snel mogelijk te willen zijn. Doortrappen.

Lees verder “De Vogezen in”

Rustdag met 1200 hoogtemeters

Het einde van de reis is alweer in zicht en ik moet een beetje plannen om op tijd – lees niet te vroeg – in Bazel aan te komen om daar de trein terug te nemen. Dus vandaag een korte etappe en dat komt goed uit want het weer is vannacht omgeslagen. Druilerig, nat en flink frisser dan de afgelopen dagen. Daarbij is het hier in de buurt niet bepaald plat én heb ik een camping met bivak-hutten gevonden, waar ik beter kan vertoeven dan in mijn tentje. Allons!

Lees verder “Rustdag met 1200 hoogtemeters”

Dalen is een kunst

Omlaag. Onderin de beugels, laag blijven. Remmen voor de bocht. Binnenbeen hoog, druk houden op het buitenbeen én de binnenhand. Een blik achterom, buitenbocht tot je door kan kijken en dan via binnen weer naar buiten. En oja, checken op tegenliggers, grint, kuilen en ander gevaar. Oftewel – ik sta enigszins trillend (niet alleen van de kou) beneden in Turckheim maar wel met een smile van oor tot oor. Naar blijkt is dit niet eens de mooiste afdaling vandaag.

Lees verder “Dalen is een kunst”