Het vertrek is in zicht

Klaar voor vertrek

Morgen stap ik in IJmuiden aan boord van de Princess Seaways voor de reis naar Newcastle. De laatste adjustmets aan de fiets zijn gemaakt en uiteraard heb ik zowel fysiek als online nog een rondje gemaakt bij de Bever. De tassen zijn ingepakt en de laatste apparaten hangen aan de stroom. Het huis is aan kant, de koelkast zo goed als leeg en ik ben klaar voor de reis. 

“Het vertrek is in zicht” verder lezen

Met de ferry naar Hadrian’s Way

Aan boord!

‘You can walk aboard!’ De man met de walkietalkie en de fel-oranje jas wijst naar het gat in de boeg van de Princess Seaways. Ik loop met de fiets aan de hand via het schip op. Na wat geharrewar mag ik deze vastzetten tegen de scheepswand en loop ik met de spullen voor de nacht naar boven. Gisteravond heb ik er nog voor gezorgd dat alles wat ik aan boord nodig heb in een tas zit. De andere tassen blijven aan de fiets hangen. Een mengelmoes van hoop en vertrouwen dat het wel goed zal komen. Het voorkomt in ieder geval veel slepen.

“Met de ferry naar Hadrian’s Way” verder lezen

De overtocht naar Noord-Ierland

IJmuiden in het klein

Vandaag een dagje hustle and bustle om de Ierse Zee over te steken. De ferry vertrekt aan het einde van de ochtend vanuit Cairnryan en dat ligt op een half uurtje fietsen van  Aird Donald Caravan Park in Stranraer. Het is fris als ik wakker word. Op het veld is het rustig. Het seizoen is nog niet begonnen en ik kan mij ook voorstellen dat Stranraer niet direct een topbestemming is voor kampeerder.  “De overtocht naar Noord-Ierland” verder lezen

Hurricane Hector en de Omagh Bombing

Westenwind

Een hels kabaal op de binnenplaats van Belfast International Youth Hostel. Midden in de nacht draait het zwerfafval rondjes in een hoek. Het waait. Sterker nog, het stormt. Ik weet niet beter dan dat het weer iets minder zou worden de komende dagen maar Storm Hector komt voor mij onverwacht. Hij trekt in de nacht van west naar oost over het eiland en wordt gevolgd door een stevige westenwind. “Hurricane Hector en de Omagh Bombing” verder lezen

Eindelijk in Éire

Weerbericht met disclamer

Na een goede nacht slaap en een ontbijt waar je een weeshuis mee zou kunnen voeden, zit ik weer op de fiets. Stap een is Enniskillen, een kilometer of 50 van Omagh af. De route voert weer door boerenland. Niet onaardig maar wel een beetje meer van hetzelfde. De dag begint droog en de B&B-eigenaren geven mij een prachtig en zonnig weerbericht mee “Eindelijk in Éire” verder lezen

De Gaeltacht in de zon, Aran-eilanden en Doolin

Een porridge en gaan

Alles is toch mooier als de zon schijnt? Dat geldt zeker voor Ierland. Terwijl ‘s nachts de regen nog tegen de ramen van mijn kamer slaat, heeft de lucht als ik opsta een hoop blauw te bieden. Met frisse motivatie en alleen maar droge spullen, pak ik mijn tassen weer in en doe ik mij tegoed aan het selfservice-ontbijt. Een flinke bak porridge moet mij door de dag helpen en voor het lekkere maak ik toast met jam. “De Gaeltacht in de zon, Aran-eilanden en Doolin” verder lezen

Over de River Shannon en de Connor Pass naar Dingle

Muziek in Doolin

Het is ‘s avonds inderdaad gezellig in Doolin als ik na het eten nog even naar de overkant ga voor een afzakkertje bij Fitz’s pub and eatery. Met een publiek dat een mengsel is van zowel lokaal als toeristen van over de hele wereld, beginnen om een uur of half tien een paar muzikanten te spelen. Geen zang, alleen muziek. Vrolijk melancholisch. Ik bestel een rokerige Ierse whiskey en zit omgekeerd aan de bar een uurtje te mijmeren bij dit schouwspel.

“Over de River Shannon en de Connor Pass naar Dingle” verder lezen

Volledig uitgerust de Ring of Kerry op

Ik blijf nog even (lezen)

Een dagje luieren en lezen. Gisteravond speelde ik al met de gedachte en als ik met een vroege kop koffie voor het hostel zit, weet ik het zeker. Ik blijf een dagje hangen en niets doen. Het weer is (en blijft voorlopig) geweldig en Rainbow Hostel Dingle leent zich meer dan uitstekend voor een verlengd verblijf. Ik maak ontbijt, nog een kop koffie en klets nog wat met Mark, de Amerikaan met wie ik gisteravond tot ‘sluitingstijd’ gepraat heb over reizen, politiek en wat al niet meer.  “Volledig uitgerust de Ring of Kerry op” verder lezen

Dodenrit naar Kenmare en de Beara-Ring

Snel of mooi

Net weggereden van de camping sta ik voor de keuze. Of de Ring of Kerry verder volgen en een stuk van het schiereiland overslaan, of achter de bordjes van Wild Atlantic Way aangaan met mogelijk nog een paar vergezichten op de oceaan. Aanzienlijk meer kilometers maar ja, er zijn sowieso kortere routes van IJmuiden naar Hoek van Holland te bedenken dan via Belfast en Dublin. Ik sla af naar Portmagee. “Dodenrit naar Kenmare en de Beara-Ring” verder lezen

De Wild Atlantic Way eindigt in Cork deze keer

Early bird

Ik zet de hele vakantie al geen wekker en word uit mijzelf steeds tussen zeven en half acht wakker. Rustig afbreken, daarna ontbijten en dan tussen negen en half tien op de fiets. Vandaag heeft de zon andere plannen met mij. Ver voor half zeven brandt ze al op mijn tentje. Eenmaal buiten valt het mee en ik begin maar aan het omgekeerde ritueel van een aankomst, zodat ik met een volle buik rond acht uur de camping af rij. “De Wild Atlantic Way eindigt in Cork deze keer” verder lezen

Met Irish Rail naar Dublin

Ongekende luxe

Het lekkerste van een B&B is niet dat je geen tent op hoeft te zetten of dat je in een echt bed mag slapen. Geloof mij, dat interesseert mij niet. Nee, het allerlekkerste is afdrogen met een echte handdoek. Want de kleine textiele verzameling die de fietser in zijn tassen mee kan slepen is namelijk van het functionele, lichtgewichte en snel drogende soort. Niet alleen de garderobe maar ook de handdoek.  “Met Irish Rail naar Dublin” verder lezen

Een dag in Dublin

De stad ontwaakt

Dublin ontwaakt langzaam op deze luie zondagmorgen. Ik loop met een take-away cappuccino over O’Connell Street en geniet van het ‘grote stad gevoel’. Dublinners zitten met de weekendkrant op de terrasjes van vroege koffietentjes, toeristen zoeken zich met hun rolkoffers een weg en een legertje schoonmakers probeert, voor de meute zich op straat waagt, de sporen van een Dublinner nacht uit te wissen. “Een dag in Dublin” verder lezen

Met de neus op de feiten in Wales

Tijdens het koken komt er een – laat ik het zo noemen – wat oudere auto de camping opgereden. Twee mannen en een vrouw. Gespierd, tatoeages. Ze zetten hun tenten op vlak naast de mijne en onbewust heb ik een angstbeeld van een avond drinkgelag en weinig slaap voor de vakantiefietser. Hoe ver ik er naast zit? We raken aan de praat en ik heb nu een boek van 407 gram extra in mijn tas zitten. Gesigneerd door de schrijver zelf.  “Met de neus op de feiten in Wales” verder lezen

Welsche kust, Engelse industrie en naar het Peak District

Een lange dag

Ik rij door Wales naar het grotestedengebied tussen Liverpool en Manchester. Op papier geen camping op redelijke dagafstand kunnen vinden. De eerste ligt te ver van de route en de tweede ligt gewoon te ver, dus ik heb een hotelletje geboekt halverwege. Toch nog een flinke afstand. Vooraf schattend (is wat lastig met de routes van het National Cycle Network) denk ik dat ik de 130 wel weer aan ga tikken. “Welsche kust, Engelse industrie en naar het Peak District” verder lezen

Kilometers spoor tot Goole

Als de porridge van het ontbijt zowat mijn oren uitkomt, snap ik ineens waar de Engelsen de term push bike vandaan hebben. Wat ben ik blij dat ik gistermiddag op tijd in de remmen geknepen heb zeg. Moet er niet aan denken dat de eerste twintig van vandaag de laatste van gisteren hadden moeten worden. De Trans Pennine Trail is alles van strak, langzaam afdalend asfalt op een voormalig spoortracé tot onmogelijke klim op  rotsachtige singletracks. “Kilometers spoor tot Goole” verder lezen