Heuvelland en de Artois

Of het de slechte nachtrust is, het door regen zo nu en dan troosteloze landschap of de oneindige reeks militaire begraafplaatsen – ik krijg de tekst van Willem Vermandere’s ‘Duizend Soldaten’ niet uit mijn hoofd.

A’j van z’n leven in de westhoek passeert
Deur regen en noorderwinden
Keert omme d’n tid die j’ alhier passeert
D’n oorlog ga j' hier were vinden

Ja 't is d’n oorlog da 'j hier were vindt
En 't graf van duuzend soldaten
Altijd iemands vader altijd iemands kind
Nu doodstille en godverlaten

Laat de bomen nu maar zwijgen en dat 't gras niets verteld
En de wind moet 't ook maar nie zingen
Dat julder'n dood tot niets hè geteld
Dat waren al te schrik'lijke dingen
“Heuvelland en de Artois” verder lezen

Prelude

Als ik het erf van kampeerboerderij de Blikken, net buiten Groede, oprij, komt de eigenaresse mij al tegemoet. Op de zitmaaier. Rustig zet ze de machine en daarna haar gehoorbescherming af en heet mij met een heerlijke Zeeuwse tongval welkom. ‘Een Santos’ zegt ze, ‘die zie je de leaste tied stêhts véhker’. Ik reken af met mijn laatste tientje want een pinautomaat heeft ze niet. Slaat ze over. Online bankieren kan wel. En misschien dat ze volgend jaar een QR-code gaat ophangen.

“Prelude” verder lezen

Vanuit Noord-Limburg dwars door Brabant

Op Witte Donderdag aan het einde van de ochtend met de trein naar het zuiden. Noodzakelijk kan je het niet noemen, met de fiets in de trein om in Weert de Ronde van Nederland op te pakken. Desgevraagd geeft de Maastrichtse conducteur mij groot gelijk. Na ‘Een mens moet er toch af en toe toch ook even uit? Beter zo dan massaal naar Amsterdam om in een park te hangen’ blijft hij, om een praatje verlegen, hangen totdat de trein vanuit Utrecht bijna op Eindhoven staat en hij met de omroep ‘beste reizigers…’ begint.

“Vanuit Noord-Limburg dwars door Brabant” verder lezen

Verwaaien op de Zeeuwse eilanden

Als ik de Brabantse Wal afrij en voorbij Woensdrecht de provinciegrens oversteek, draaien de windmolens alsof het een lieve lust is. Zeeland, de provincie waar de helft van mijn roots liggen, voelt op de een of andere manier altijd een beetje als thuiskomen. En het voelt niet alleen vertrouwd, het ruikt ook zo. Ik weet niet precies wat het is, maar de geur in Zuid-Beveland brengt mij terug naar de talloze logeerpartijen bij mijn opa en oma op Kapelle. Terug naar de kas, de boôherd en de tuun.

“Verwaaien op de Zeeuwse eilanden” verder lezen

Door Zuid-Holland over de Kustroute

Ooit Paasontbijt gehad in een buscamper? Ik niet. Tot nu dan. Klokslag acht kan ik gewoon aanschuiven en opwarmen nadat ik de tent en haar inhoud weer in de tassen en aan de fiets heb gekregen. Mijn begrip voor wielerreizen met volgauto en catering stijgt met de minuut. Beter verzorgd kan een dag op de fiets niet beginnen. Nou ja, een graad of vijftien warmer en een portie meewind zou het geheel natuurlijk echt compleet maken, maar helaas zit dat niet bij de prijs in.

“Door Zuid-Holland over de Kustroute” verder lezen

Wat voor een fietskampeerder ben jij?

Na een dag in het zadel ben ik eindelijk op de camping. Ik zet mijn fiets naast de receptie neer, neem nog snel een slok water uit mijn bidon en loop naar binnen. Een plekje voor 1 nacht graag. O – en ik zie dat jullie hier koude blikjes hebben. Doe mij daar ook maar eentje van. Dit dagelijkse ritueel zullen vele fietsers wel herkennen. Met de instructies van de eigenaar rol ik, helm aan het stuur bungelend, naar mijn plekje. Het is altijd een verassing. En dat geeft niet, want het is tenslotte ook maar voor een nacht.

“Wat voor een fietskampeerder ben jij?” verder lezen

Fietsen naar Praag

Terwijl Europa langzaam wakker wordt uit de boze droom die Corona heet, stap ik op de fiets naar het buitenland. Dan maar met mondkapjes en handgel. De bikepack-trip door Nederland was te kort en te intensief om geestelijk uit te rusten en ik mot er echt nog even tussenuit voordat in het najaar de mallemolen weer dol draait of wij door de tweede golf aan huis gebonden zijn. Uitganspunten: tussen de 1000 en en 1200 kilometer en een kleine twee weken de tijd. Om basale redenen viel de Jutlandroute naar Denemarken af en heb ik gekozen voor Praag.

“Fietsen naar Praag” verder lezen

Langs Rijn en Lippe

De kop is er af! De vakantie begint met een mondkapje op in de trein. Last-minute toch bedacht dat ik de hele route wil rijden en die begint nu eenmaal in Milligen. Vanaf station Arnhem volg ik de LF3 een stuk. De schipper van het veer bij Huissen had niet terug van een tientje maar met de belofte dat ik de volgende keer dubbel betaal mag ik toch over. Terwijl der Rhein al bij Lobith de Rijn wordt, moet de fietser stroomopwaarts wachten tot voorbij Spijk voor hij zichzelf Fahrradfahrer mag noemen. Voor ik het weet zit ik goed en wel op de route en bestel ik mijn eerste Tasse Kaffee in Emmerich.

“Langs Rijn en Lippe” verder lezen

Stiekem langs het Ruhrgebied naar Lippstadt

Zakje openscheuren, kokend water erin, goed roeren, dichtdoen en acht minuten wachten… Pasta Bolognese! Niet bepaald een culinair hoogstandje vanavond. Internet zegt dat de camping een Biergarten heeft met kleine kaart. Wat internet vergeet te zeggen is dat de openingstijden niet bepaald ruim zijn. Dus toen ik met gezonde trek tegen een uur of zes die kant op liep, bleek dat ik alleen tijd had voor een biertje – wel meteen afrekenen.

“Stiekem langs het Ruhrgebied naar Lippstadt” verder lezen

Via Paderborn op en neer naar Warburg

Haar Nederlands klink als dat van een onzer landgenoten die er onterecht heilig van overtuigd is de Duitse taal machtig te zijn. Maar ik mag sofort mijn tzent aufsetten, doeshen en daarna vorbei kommen. De pot schaft gekookte aardappels met goulash dus Karin, een stevige Duitse dame, gaat er gemakshalve vanuit dat ik niet zelf ga prutsen met een brandertje. Ik moet tenslotte goed eten. Coronamassnahmen daar doet ze trouwens niet aan.

“Via Paderborn op en neer naar Warburg” verder lezen

Flierefluiten naar Hann. Münden

De camping ligt op een eiland in de Fulda en heeft een groot kampeerveld. Oordoppen plaatsen is aangeraden want de brug die over de camping loopt, draagt de doorgaande weg de stad in. Maar dat heb ik er wel voor over want het Radsbrauhaus midden in het centrum van Hann. Münden, ligt op vijf minuten wandelen. Het plan om nog dertig kilometer verder te rijden en morgen wat korter te fietsen, sneuvelt bij het beseffen van zoveel goeds.

“Flierefluiten naar Hann. Münden” verder lezen

Langs de Werra naar Thüringen

Als Google je vertelt dat je om Bremsbeläge moet vragen, heb je of een vreemde taaltik, of je bent iets heel belangrijks vergeten. Zonder de eerste optie meteen keihard uit te sluiten ga ik voor optie twee. Meenemen is niet in mij opgekomen omdat ik de fiets nog maar net heb. Daar ga ik er aan voorbij dat de Santos er ondertussen ook al 2100 kilometer op heeft zitten, waaronder een weekje bikepacken onder barre omstandigheden.

“Langs de Werra naar Thüringen” verder lezen

Met je tent aan de Werra

Als een van de twee nicht-autargische Gruppen heb ik een eigen badkamer tot mijn beschikking aldus de beheerder. Met twee van dit soort hokjes kan het nooit erg druk worden op de Camping an der Werra in Wasungen. Nou ja, camping, het is een open stuk terrein waar de visvereniging huist en waar je aan kunt leggen met je kano. De buurtbewoners gebruiken het als een soort stadspark en dat geeft het wel een bijzondere gezelligheid.

“Met je tent aan de Werra” verder lezen

Servus in Bayern

Gisteren waren er ook al een paar tegenliggers die de zuidelijke groet gebruikten als antwoord op mijn ‘hallo’ of ‘moin’. Vandaag pas ik deze dan ook maar toe. Je wilt tenslotte niet uit de toon vallen op het fietspad. Tussen Hildburghausen en Coburg ben ik definitief aangekomen in de deelstaat Bayern en dat is op de camping van Lichtenfels goed te merken. De zomer-editie van het Oktoberfest?

“Servus in Bayern” verder lezen

Kuren in Bischofsgrün

Dat ik met mijn Freedom Ride 2019-truitje vandaag dezelfde geel-zwarte shirt-sponsor heb als Wout van Aert, is meteen het enige vergelijk. Of toch niet. De meet ligt voor ons beide op een pleintje. Mijn Piazza del Campo heet echter Kirchenring. Het plan was om nog een dorpje verder te rijden en daar te kamperen, maar halverwege de koude Radler vraag ik om de de rekening en een Einzelzimmer.

“Kuren in Bischofsgrün” verder lezen

Tschüß Bayern – einde corona?

Dat er in Tsjechië anders wordt omgegaan met de corona-crisis valt mij pas echt op als ik ‘s avonds in het restaurant van de camping ga eten. Geen mondkapjes meer en personeel houdt zichtbaar geen afstand tot elkaar en de gasten. Ben ik in die korte tijd in Duitsland dan al zo gewend geraakt aan dit nieuwe abnormaal? Met een mengelmoes van ‘fijn, eindelijk weer gewoon doen’ en ‘ik hoop dat het goed gaat’ onderga ik het.

“Tschüß Bayern – einde corona?” verder lezen

Door het natte Tsjechische platteland

De vorige vooruitzichten en het zicht uit het raam van de hut komen niet overeen. Actuelere voorspellingen voorspellen niet veel goeds. Ik diep de arm- en beenstukken uit de tassen die mij daar samen met mijn knalgele regenjack doorheen moeten helpen. Over uitspraken als ‘het meeste valt naast je’ en ‘als je er de hele dag in zit valt het mee’ heb ik na vandaag een zeer ongenuanceerde mening.

“Door het natte Tsjechische platteland” verder lezen

Praag!

Geloof mij, ik heb het geprobeerd, maar de hoeveelheid brood, eieren, kaas, vleeswaren, zoetigheid en fruit die Jan mij voorschotelde kreeg ik met geen mogelijkheid op. En dan heb ik mij nog niet eens gewaagd aan de tafel met muesli en jam. Cyclopension Bertens mag je met recht een verborgen pareltje noemen. Dus als je nog eens onderweg bent richting Praag en je belandt zomaar in Strašice…

“Praag!” verder lezen

Bikepacken in Nederland

Soms komen dingen samen en ontstaat er iets moois. Binnenkort wordt mijn nieuwe Santos Cross Lite geleverd, na maanden van lockdown snak ik ernaar om weer eens op pad te gaan en Laurens ten Dam heeft met Dirty Kanzelled iedereen lekker gemaakt voor gravel-avonturen in eigen land. En deze keer ben ik niet de enige die enthousiast is geworden, maar ook mijn broer is aangestoken. Sterker nog, volgens mij komt het plan bij hem vandaan.

“Bikepacken in Nederland” verder lezen

‘Luxe’ bikepacktrip deel 1

Snelle Jelle’s en Vlugge Japies? Check. Mondkapjes? Check. Alle bikepack-gear zit vast aan de fiets, de routes zijn geladen, het weerbericht onheilspellend maar ik kan op pad. In het eerste verslag het verhaal van dag 1 en 2 van onze korte vakantie in Nederland. En de aanloop. Want als je in Haarlem start maar in Zwolle woont dan zit er nog een gat tussen. Voor mij de eerste keer meerdere dagen bikepacken. De luxe variant, want we slapen tijdens de trip bij Vrienden op de Fiets en ik ervoor en erna bij familie.

“‘Luxe’ bikepacktrip deel 1” verder lezen