Rondje Groningen – de derde etappe

‘Kunnen we vroeg ontbijten?’ Voor een zondag is dat misschien een beetje gek, maar omdat we tegenwind verwachten en vanavond nog met de trein naar huis moeten, willen we bijtijds opstappen. ‘Half zeven vroeg genoeg?’ Tjerda van B&B ‘De Stelmakerij’ klopt stipt op tijd aan. Even snel een broodje is er echter niet bij. Ze zet een mand vol lekkers op tafel. Versgebakken broodjes, fruit, een eitje en wat al niet meer. Als we ons even voor acht uur in het zadel hijsen zijn we meer dan voldaan.

Lees verder “Rondje Groningen – de derde etappe”

Rondje Groningen – de tweede etappe

Het ontbijt van het Dorpslogement staat uitgestald op de trainingstafel van Biljartclub ‘Dicht Bie Diek‘ en met een stevige bodem plus de nodige koppen koffie, slingeren we over een klein fietspaadje tussen de velden Pieterburen uit. Terug naar het Wad. Het weer is druilerig, maar niets om ons zorgen over te maken. De wind is met ons meegedraaid vannacht. Daar zullen we vandaag zeker de vruchten van gaan plukken. In Noorderzijl staan we stil bij de allerkleinste zeehaven van het land. Alleen te bereiken bij hoogwater.

Lees verder “Rondje Groningen – de tweede etappe”

Rondje Groningen – de eerste etappe

In de drukte van bevrijdingsdag is spoor 6 van station Zwolle een oase van rust. Ik wacht op de trein naar Groningen, met daarin mijn vader. Het plan voor de komende dagen is een rondje Groningen, of beter gezegd, hét Rondje Groningen. Maar dat is voor de dag van morgen. Vandaag houden we het bij een wandeling door de stad, de fietsen staan veilig achter slot en grendel bij het Martini-hotel. We vieren onze vrijheid met een biertje in de zon, en een simpele maar stevige kroeghap.

Lees verder “Rondje Groningen – de eerste etappe”

Rondje Drenthe

Schapen en hunebedden schieten mij te binnen als ik aan Drenthe denk. De verhalen van veenkoloniën met arme stakkers die hun geluk kwamen beproeven in het turf – al dan niet verplicht – omdat hun geluk elders al lang opgebruikt was. Ik ken de geschiedenis van kamp Westerbork en weet dat Bartje het vertikt om te bidden voor bruune boon’n, maar dan houdt het ook snel op. Naast een weekend fietsen dus een ontdekking van het gebied dat zo dichtbij mijn eigen woonplaats ligt, maar waar ik zo weinig van weet.

Lees verder “Rondje Drenthe”

Fietsen langs de frontlijn

Begrensd door aanhoudend Europese corona-geweld en een druk schema op mijn werk wordt het ook deze zomer een kort fietsavontuur. Wel een betekenisvolle. Fietsen langs de frontlijn van de oorlog die een einde moest maken aan alle oorlogen maar met haar gruwelijkheden slechts de overgang markeert tussen oude oorlogen en nieuwe. Een geschiedenis die bij mij op de een of andere manier is weggedrukt door het tastbare van de oorlog die daarop volgde en nog altijd een groot vraagteken voor mij is. Hoe heeft dit zo kort op onze moderne tijd kunnen gebeuren?

Lees verder “Fietsen langs de frontlijn”

Prelude

Als ik het erf van kampeerboerderij de Blikken, net buiten Groede, oprij, komt de eigenaresse mij al tegemoet. Op de zitmaaier. Rustig zet ze de machine en daarna haar gehoorbescherming af en heet mij met een heerlijke Zeeuwse tongval welkom. ‘Een Santos’ zegt ze, ‘die zie je de leaste tied stêhts véhker’. Ik reken af met mijn laatste tientje want een pinautomaat heeft ze niet. Slaat ze over. Online bankieren kan wel. En misschien dat ze volgend jaar een QR-code gaat ophangen.

Lees verder “Prelude”

Heuvelland en de Artois

Of het de slechte nachtrust is, het door regen zo nu en dan troosteloze landschap of de oneindige reeks militaire begraafplaatsen – ik krijg de tekst van Willem Vermandere’s ‘Duizend Soldaten’ niet uit mijn hoofd.

A’j van z’n leven in de westhoek passeert
Deur regen en noorderwinden
Keert omme d’n tid die j’ alhier passeert
D’n oorlog ga j' hier were vinden

Ja 't is d’n oorlog da 'j hier were vindt
En 't graf van duuzend soldaten
Altijd iemands vader altijd iemands kind
Nu doodstille en godverlaten

Laat de bomen nu maar zwijgen en dat 't gras niets verteld
En de wind moet 't ook maar nie zingen
Dat julder'n dood tot niets hè geteld
Dat waren al te schrik'lijke dingen
Lees verder “Heuvelland en de Artois”

Vanuit Noord-Limburg dwars door Brabant

Op Witte Donderdag aan het einde van de ochtend met de trein naar het zuiden. Noodzakelijk kan je het niet noemen, met de fiets in de trein om in Weert de Ronde van Nederland op te pakken. Desgevraagd geeft de Maastrichtse conducteur mij groot gelijk. Na ‘Een mens moet er toch af en toe toch ook even uit? Beter zo dan massaal naar Amsterdam om in een park te hangen’ blijft hij, om een praatje verlegen, hangen totdat de trein vanuit Utrecht bijna op Eindhoven staat en hij met de omroep ‘beste reizigers…’ begint.

Lees verder “Vanuit Noord-Limburg dwars door Brabant”

Verwaaien op de Zeeuwse eilanden

Als ik de Brabantse Wal afrij en voorbij Woensdrecht de provinciegrens oversteek, draaien de windmolens alsof het een lieve lust is. Zeeland, de provincie waar de helft van mijn roots liggen, voelt op de een of andere manier altijd een beetje als thuiskomen. En het voelt niet alleen vertrouwd, het ruikt ook zo. Ik weet niet precies wat het is, maar de geur in Zuid-Beveland brengt mij terug naar de talloze logeerpartijen bij mijn opa en oma op Kapelle. Terug naar de kas, de boôherd en de tuun.

Lees verder “Verwaaien op de Zeeuwse eilanden”

Door Zuid-Holland over de Kustroute

Ooit Paasontbijt gehad in een buscamper? Ik niet. Tot nu dan. Klokslag acht kan ik gewoon aanschuiven en opwarmen nadat ik de tent en haar inhoud weer in de tassen en aan de fiets heb gekregen. Mijn begrip voor wielerreizen met volgauto en catering stijgt met de minuut. Beter verzorgd kan een dag op de fiets niet beginnen. Nou ja, een graad of vijftien warmer en een portie meewind zou het geheel natuurlijk echt compleet maken, maar helaas zit dat niet bij de prijs in.

Lees verder “Door Zuid-Holland over de Kustroute”

Wat voor een fietskampeerder ben jij?

Na een dag in het zadel ben ik eindelijk op de camping. Ik zet mijn fiets naast de receptie neer, neem nog snel een slok water uit mijn bidon en loop naar binnen. Een plekje voor 1 nacht graag. O – en ik zie dat jullie hier koude blikjes hebben. Doe mij daar ook maar eentje van. Dit dagelijkse ritueel zullen vele fietsers wel herkennen. Met de instructies van de eigenaar rol ik, helm aan het stuur bungelend, naar mijn plekje. Het is altijd een verassing. En dat geeft niet, want het is tenslotte ook maar voor een nacht.

Lees verder “Wat voor een fietskampeerder ben jij?”

Fietsen naar Praag

Terwijl Europa langzaam wakker wordt uit de boze droom die Corona heet, stap ik op de fiets naar het buitenland. Dan maar met mondkapjes en handgel. De bikepack-trip door Nederland was te kort en te intensief om geestelijk uit te rusten en ik mot er echt nog even tussenuit voordat in het najaar de mallemolen weer dol draait of wij door de tweede golf aan huis gebonden zijn. Uitganspunten: tussen de 1000 en en 1200 kilometer en een kleine twee weken de tijd. Om basale redenen viel de Jutlandroute naar Denemarken af en heb ik gekozen voor Praag.

Lees verder “Fietsen naar Praag”

Langs Rijn en Lippe

De kop is er af! De vakantie begint met een mondkapje op in de trein. Last-minute toch bedacht dat ik de hele route wil rijden en die begint nu eenmaal in Milligen. Vanaf station Arnhem volg ik de LF3 een stuk. De schipper van het veer bij Huissen had niet terug van een tientje maar met de belofte dat ik de volgende keer dubbel betaal mag ik toch over. Terwijl der Rhein al bij Lobith de Rijn wordt, moet de fietser stroomopwaarts wachten tot voorbij Spijk voor hij zichzelf Fahrradfahrer mag noemen. Voor ik het weet zit ik goed en wel op de route en bestel ik mijn eerste Tasse Kaffee in Emmerich.

Lees verder “Langs Rijn en Lippe”

Stiekem langs het Ruhrgebied naar Lippstadt

Zakje openscheuren, kokend water erin, goed roeren, dichtdoen en acht minuten wachten… Pasta Bolognese! Niet bepaald een culinair hoogstandje vanavond. Internet zegt dat de camping een Biergarten heeft met kleine kaart. Wat internet vergeet te zeggen is dat de openingstijden niet bepaald ruim zijn. Dus toen ik met gezonde trek tegen een uur of zes die kant op liep, bleek dat ik alleen tijd had voor een biertje – wel meteen afrekenen.

Lees verder “Stiekem langs het Ruhrgebied naar Lippstadt”

Via Paderborn op en neer naar Warburg

Haar Nederlands klink als dat van een onzer landgenoten die er onterecht heilig van overtuigd is de Duitse taal machtig te zijn. Maar ik mag sofort mijn tzent aufsetten, doeshen en daarna vorbei kommen. De pot schaft gekookte aardappels met goulash dus Karin, een stevige Duitse dame, gaat er gemakshalve vanuit dat ik niet zelf ga prutsen met een brandertje. Ik moet tenslotte goed eten. Coronamassnahmen daar doet ze trouwens niet aan.

Lees verder “Via Paderborn op en neer naar Warburg”

Flierefluiten naar Hann. Münden

De camping ligt op een eiland in de Fulda en heeft een groot kampeerveld. Oordoppen plaatsen is aangeraden want de brug die over de camping loopt, draagt de doorgaande weg de stad in. Maar dat heb ik er wel voor over want het Radsbrauhaus midden in het centrum van Hann. Münden, ligt op vijf minuten wandelen. Het plan om nog dertig kilometer verder te rijden en morgen wat korter te fietsen, sneuvelt bij het beseffen van zoveel goeds.

Lees verder “Flierefluiten naar Hann. Münden”

Langs de Werra naar Thüringen

Als Google je vertelt dat je om Bremsbeläge moet vragen, heb je of een vreemde taaltik, of je bent iets heel belangrijks vergeten. Zonder de eerste optie meteen keihard uit te sluiten ga ik voor optie twee. Meenemen is niet in mij opgekomen omdat ik de fiets nog maar net heb. Daar ga ik er aan voorbij dat de Santos er ondertussen ook al 2100 kilometer op heeft zitten, waaronder een weekje bikepacken onder barre omstandigheden.

Lees verder “Langs de Werra naar Thüringen”

Met je tent aan de Werra

Als een van de twee nicht-autargische Gruppen heb ik een eigen badkamer tot mijn beschikking aldus de beheerder. Met twee van dit soort hokjes kan het nooit erg druk worden op de Camping an der Werra in Wasungen. Nou ja, camping, het is een open stuk terrein waar de visvereniging huist en waar je aan kunt leggen met je kano. De buurtbewoners gebruiken het als een soort stadspark en dat geeft het wel een bijzondere gezelligheid.

Lees verder “Met je tent aan de Werra”

Servus in Bayern

Gisteren waren er ook al een paar tegenliggers die de zuidelijke groet gebruikten als antwoord op mijn ‘hallo’ of ‘moin’. Vandaag pas ik deze dan ook maar toe. Je wilt tenslotte niet uit de toon vallen op het fietspad. Tussen Hildburghausen en Coburg ben ik definitief aangekomen in de deelstaat Bayern en dat is op de camping van Lichtenfels goed te merken. De zomer-editie van het Oktoberfest?

Lees verder “Servus in Bayern”

Kuren in Bischofsgrün

Dat ik met mijn Freedom Ride 2019-truitje vandaag dezelfde geel-zwarte shirt-sponsor heb als Wout van Aert, is meteen het enige vergelijk. Of toch niet. De meet ligt voor ons beide op een pleintje. Mijn Piazza del Campo heet echter Kirchenring. Het plan was om nog een dorpje verder te rijden en daar te kamperen, maar halverwege de koude Radler vraag ik om de de rekening en een Einzelzimmer.

Lees verder “Kuren in Bischofsgrün”