Uitgerust klimmen

Een kort berichtje vandaag. Het is al laat (voor de fietsende pelgrim) en het was een lange dag op die fiets. Trondheim uit betekent klimmen. En niet zo’n beetje. Maar met de rustdag in de stad en het mooie weer, zit er voldoende power in de benen om te genieten van het afzien. Binnen een paar kilometer laat ik de stad achter mij en zit ik weer middenin de natuur. Na een machtige afdaling rij ik de rest van de morgen langs de uitlopers van het Trondheimfjord tot ik deze bij Borsa verlaat.

Terugblik op Trondheim
Langs het fjord

Moose on the loose

Vanaf Fanremm loopt de route steeds langs de rivier de Orka. De rest van de dag volg ik het dal dat langzaam maar zeker steeds hoger de bergen in gaat. Soms dichtbij, soms heel diep onder mij, zie ik de rivier. Na een kilometer of 110 kijk ik langzaam om mij heen voor een geschikte kampeerplek. Campings zijn er niet in deze streek, dus ik zoek een plekje in het wild. Liefst met stromend water zodat ik het zweet van mij af kan wassen. De zoektocht is kilometers lang niet heel succesvol. Even overweeg ik een schuilhut lang het water, maar omdat ik daar geen tent op kan zetten en de hut wel heel erg open is, laat ik dat idee met het oog op de muggen, varen. Het gaat verder omhoog. Terwijl ik puffend en steunend aan het klimmen ben, staat er opeens een eland op de weg. Als ik dichtbij genoeg ben voor een goede foto komt er helaas een auto aan en het beest draait zich om.

Eland-proef

Op ponykamp

Na 140 kilometer en 2200 hoogtemeters vind ik het wel welletjes. Een paar kilometer terug al bij een herberg gestopt die vanwege watertekort helaas stengt is. Maar Langklopp Fjällgård, een pelgrimsherberg maar ook een ponykampmanege, is wel open. Het is half acht en als ik binnenkom zitten er een stuk of tien pelgrims aan tafel en ik pak nog even het toetje mee. Eigenlijk hebben ze geen plek, maar ze willen wel een matras neerleggen in de huiskamer van het verblijf. Ik opteer voor de tent op een stukje gras. De pelgrims blijken trouwens vooral Nederlanders die georganiseerd op pad zijn. Als de tent staat en ik onder de douche het vuil en zout heb afgespoeld, wisselen we nog even verhalen uit voordat iedereen rond een uur of tien in bed kruipt. Morgen ontbijt ik gezellig met ze mee.

Langklopp Fjällgård

Vi sees snart og hilsen alle sammen!

Trondheim bereikt

Alles ziet er weer mooier uit als de zon schijnt. En dat doet ze. Nog wat waterig en wijfelend, maar niet te ontkennen vallen de stralen op Trondheimfjorden terwijl ik op een zondags tijdstip met koffie en een broodje op de veranda van de hytte zit. Geen haast vandaag. Ik hoef er pas om 11:00 uit. En het doel van vandaag, de kathedraal van Trondheim, ofwel de Nidarosdomen, ligt nog geen vijfentwintig kilometer verder.

Nidarosdomen

Mini-etappe

Over de rit kan ik dus ook kort zijn. Eenmaal terug op de route gaat het op en neer langs het fjord en door verrassend veel groen, helemaal tot in het centrum van Trondheim. Rond de middag sta ik voor de kathedraal. Ik moet mijzelf een beetje helpen bewust van het moment te zijn, want het voelt terecht niet als het behalen van een eindpunt. Maar ik vier dit tussentijdse hoogtepunt met koffie en gebak.

Ook tussenpunten kan je vieren

Valsspeler

Daarna fiets ik om de kerk heen naar Nidarsos Pilegrimsgård, waar naast het pilegrimssenter ook een hostel gevestigd is. Eerst de praktische zaken. Ja, ze hebben toevallig nog een kamer. Schrijf je naam maar even op en kom dan straks maar terug voor de stempels en de betaling. Fijn, dat scheelt zoeken en nu zit ik middenin het centrum van de stad. Als ik even later terugkom om te betalen en mijzelf te vereeuwigen in het register, voel ik mij wel een beetje een valsspeler tussen de wandelaars die er stuk voor stuk weken over hebben gedaan om dezelfde afstand af te leggen.

Bewijs van goed gedrag

De stad in

‘s Middags loop ik de stad in. Eerst bekijk ik de kathedraal van binnen. Hier is ook het praalgraf van Olav de Heilige. De rest van de dag slentert ik gewoon door de oude en nieuwere straten. Mijn tik dat ik niet zomaar een buitensportwinkel voorbij kan lopen kan ik vrijwel steeds bedwingen, want ik heb toch geen plek om iets mee te nemen. Ok, ik koop nog een instantmaaltijd voor onderin mijn tas.

En weer verder

Morgen start ik met het laatste gedeelte van de reis. Terug naar Oslo over het Olavspad. Deze rij ik in omgekeerde richting natuurlijk. Hier volg ik de eeuwenoude route die door Gea van Via Gaia is omgezet naar een fietsbaar geheel. Ik ben benieuwd.

Vi sees snart og hilsen alle sammen!

Een dagje jammerklagen

Hier volgt een klaagzang dus hou je vast. Geen zin in gezeur? Dan zou ik deze even overslaan. Of niet, want het loopt wel goed af. Maar dit is niet mijn dag. Althans, voor een flink gedeelte. En ja, het weer is er zeker debet aan. Ben waarschijnlijk veel te veel verwend de afgelopen dagen. Want, zoals het meisje van de receptie mij fijntjes liet weten: ‘This is normal Norwegian weather’ en ik krijg, waarschijnlijk uit pure medelijden door mijn druppende verschijning, een gratis douchemunt.

“Een dagje jammerklagen” verder lezen

Tilbake i Norge

Vandaag niet alleen in de verte. Ik fiets ín de bergen. Snel naar het verlaten van Järpen zie ik de eerste tekenen van wintersport. In zomerslaap welteverstaan maar het dorp Åre ademt skiën. Nou ja, op dit moment ademt het vooral mountainbiken, want dat is wat ski-verhuurders verhuren als de sneeuw gesmolten is. Omdat Åre het laatste stuk beschaving in Zweden is, probeer ik nog wat kronen te slijten bij de bakker. Helaas, kontantfritt. Dan maar hopen dat de Zweedse kroon meer waard wordt.

“Tilbake i Norge” verder lezen

De bergen komen in zicht

Het is half zeven als ik wakker word. Er komt toch een straaltje zon tussen de bomen door en die weet mijn tent goed te verwarmen. Dus inpakken en afbreken in mijn zwembroek, met fiets en al naar het toiletgebouw, een frisse duik en daarna pas in het lycra. Koffie en een broodje bij het tankstation en ik ben en route. De klim het dorp in is meteen een goede test om te kijken hoe mijn benen zijn. Ze protesteren licht, maar geven zich snel gewonnen. Die kunnen wel wat hebben vandaag.

“De bergen komen in zicht” verder lezen

Uitrusten aan het Revsundmeer

Buiten wat klusjes, een retourtje supermarkt voor een lunch en enkele duiken in het meer doe ik helemaal niets vandaag. Ja, in schaduw zitten en lezen. Benen omhoog houden en ze tot rust laten komen. Dat valt nog nog niet mee. Na acht dagen fietsen is een dag stilzitten zowel heerlijk als saai. Ik merk dat ik een beetje ongedurig word en het duurt even voor ik mij aan nietsdoen kan overgeven. Als ik uiteindelijk in de loop van de middag een flink stuk heb gezwommen en op een vlot, in de zon, lig uit te hijgen, val ik zowaar gewoon in slaap.

“Uitrusten aan het Revsundmeer” verder lezen

Die Olav is een kuitenbijter

Een hotelontbijt in Scandinavië is een belevenis op zich. Ja, je kunt je ook te buiten aan de gebakken eieren, maar er is zoveel meer. Mijn eerste ronde? Zelfgemaakte granola en vers fruit, met yoghurt. Daarna een paar dikke plakken brood met kaas, zalm en een keur aan versgesneden groenen als komkommer, radijs, tomaat en paprika. Om het af te maken nog een rondje vers fruit. Uiteraard met een paar stevige koppen koffie. Gewone filterkoffie waar je lekker wakker van wordt.

“Die Olav is een kuitenbijter” verder lezen

Aankomen bij het begin

Heet supermarktje in Stamnäs, waar ik ontbijt en koffie hoop te krijgen is nog niet open. Een kwartiertje wachten in de dan al heerlijke zon is geen straf. Wel jammer dat ze niet de verse broodjes hebben waarmee ik tot nu toe zo verwend ben. Het wordt een zak met zoete kanelbullar-achtige drolletjes. Qua suikers zullen ze niet voor vers brood onderdoen. In plaats van koffie serveren ze yoghurtdrink – vers uit het koelvak.

“Aankomen bij het begin” verder lezen

Koude start eindigt in warm bad

Niks geen zon als ik wakker word. Als ik naar buiten kijk is het bewolkt en wanneer ik de deur uitstap is het ook nog eens nat. Een nachtje vandrarhem blijkt een goed idee te zijn, bedenk ik mij tijdens het koffiezetten in de gemeenschappelijke keuken. Het onder de mensen te zijn is trouwens wel in het water gevallen, want ik ben de enige gast. Buiten op de camping staat nog een handjevol campers, dus als de nood echt hoog was geweest dan had ik die nog lastig kunnen vallen.

“Koude start eindigt in warm bad” verder lezen

Saaie wegen, mooie uitzichten

De hittegolf die in de afgelopen dagen Europa teisterde, is ook hier gearriveerd. Op z’n Zweeds dan hè. Overdag in de zon wordt het knap warm en brandt de zon flink, maar zodra er een wolkje voor schuift dan is het meteen weer fris. Dat merk je vooral ook ‘s avonds. Als de zon eenmaal richting de horizon zakt, koelt het meteen af. En ‘s nachts al helemaal. Mijn zomerslaapzak redt het net maar gaat helemaal dicht, inclusief de capuchon. En ‘s morgens? Om acht uur loop je al het risico te verbranden.

“Saaie wegen, mooie uitzichten” verder lezen

Friluftsmuseum

Als je van weeromstuit tijdens het fietsen in de wildernis je heil zoekt bij een podcast, dan weet je dat je een overdosis natuurschoon te pakken hebt. Een uur na vertrek sla ik linksaf een pad in en mijn navigatie vertelt dat ik dat ruim dertig kilometer moet volgen voor er weer een afslag kom. Daarna een mededeling van gelijke aard. Enkele uren alleen met het geknisper van het gravel onder mijn banden en een weg die mij langzaam naar het hoogste punt van dit stuk van de route voert.

“Friluftsmuseum” verder lezen

Geen beren op de weg

Vandaag laat ik de heuvels Värmland achter mij en trek ik het ruigere en nog rustigere Dalarna binnen. Kilometers fietsen over verlaten wegen door de steeds noordelijker aandoende natuur, zonder ook maar een mens tegen te komen. De gehuchtjes bestaan veelal uit Hazelhoeves – Michiel zit denk ik nog in het schuurtje. Dalarna vormt samen met twee andere provincies het gebied waar de grootste populatie Europese bruine beren leeft maar een ontmoeting is schijnbaar een zeldzaamheid.

“Geen beren op de weg” verder lezen

Rustig kamperen in Råda

Na een wat regenachtige nacht is het toch het zonnetje die voor wekker speelt en mij er meteen op wijst dat ook hier in het noorden smeren zeer verstandig is. Zo gezegd, zo gedaan, terwijl ik mij in het lycra hijs. Ik neem de tijd vanmorgen. Eerst even mijn tassen herschikken, de tent laten drogen, een kop koffie en genieten van het meer. Kijken dan hè. De duik komt later wel. Ontbijt is een reepje, want ik denk binnen een aantal kilometer een supermarkt te hebben.

“Rustig kamperen in Råda” verder lezen

Oslo uit en Zweden in

Dingdong! ‘Godmorgen mine damer og herrer, klokken er otte…’ klink het vrolijk over de scheepsomroep. Wederom wat kort maar wel als een blok geslapen. Ik kleed mij aan en sta zowaar voor de meute uit bij het ontbijtbuffet. Onder het voorbijglijden van het Oslofjord zorg ik voor een stevige bodem voor de fietsdag. Daarna is er nog ruim tijd om buiten in de zon te genieten van het uitzicht. Oslo bereiken we rond een uur of tien, maar dan sta ik al op het autodek de tassen aan mijn fiets te hangen.

“Oslo uit en Zweden in” verder lezen

Treinen naar de ferry

De dag kriekt amper en ik zet mijn fiets al in de trein. Zoals vaker voor een reis niet heel goed geslapen maar klaarwakker. Onderweg naar Frederikshavn om de ferry naar Oslo te pakken en dan te starten met mijn fietsreis. De Heilige Sint Olav achterna. Herman Finkers kan beweren wat hij wil maar vergeleken met station Zwolle is veertig minuten later Almelo de levendigheid zelve. De kiosk is open dus ik kan met koffie en krant in de nog stille intercity richting Berlijn stappen.

“Treinen naar de ferry” verder lezen

Rondje Groningen – de derde etappe

‘Kunnen we vroeg ontbijten?’ Voor een zondag is dat misschien een beetje gek, maar omdat we tegenwind verwachten en vanavond nog met de trein naar huis moeten, willen we bijtijds opstappen. ‘Half zeven vroeg genoeg?’ Tjerda van B&B ‘De Stelmakerij’ klopt stipt op tijd aan. Even snel een broodje is er echter niet bij. Ze zet een mand vol lekkers op tafel. Versgebakken broodjes, fruit, een eitje en wat al niet meer. Als we ons even voor acht uur in het zadel hijsen zijn we meer dan voldaan.

“Rondje Groningen – de derde etappe” verder lezen

Rondje Groningen – de tweede etappe

Het ontbijt van het Dorpslogement staat uitgestald op de trainingstafel van Biljartclub ‘Dicht Bie Diek‘ en met een stevige bodem plus de nodige koppen koffie, slingeren we over een klein fietspaadje tussen de velden Pieterburen uit. Terug naar het Wad. Het weer is druilerig, maar niets om ons zorgen over te maken. De wind is met ons meegedraaid vannacht. Daar zullen we vandaag zeker de vruchten van gaan plukken. In Noorderzijl staan we stil bij de allerkleinste zeehaven van het land. Alleen te bereiken bij hoogwater.

“Rondje Groningen – de tweede etappe” verder lezen

Rondje Groningen – de eerste etappe

In de drukte van bevrijdingsdag is spoor 6 van station Zwolle een oase van rust. Ik wacht op de trein naar Groningen, met daarin mijn vader. Het plan voor de komende dagen is een rondje Groningen, of beter gezegd, hét Rondje Groningen. Maar dat is voor de dag van morgen. Vandaag houden we het bij een wandeling door de stad, de fietsen staan veilig achter slot en grendel bij het Martini-hotel. We vieren onze vrijheid met een biertje in de zon, en een simpele maar stevige kroeghap.

“Rondje Groningen – de eerste etappe” verder lezen

In het spoor van Olav de Heilige

Wat een paar maanden terug vooral een heel goed idee leek, is nu concreet. Mijn mailbox bevat een riedel treintickets en de reservering voor de ferry. Het spel is op de wagen. Ik ga deze zomer fietsen door Noorwegen en Zweden. Van Oslo naar Selånger, verder naar Trondheim en dan weer terug naar Oslo. Tweeduizend kilometer – op zoek naar Olav de Heilige – zoals het een pelgrim zonder hogere macht betaamd – niet zozeer om hem te vinden maar vooral om onderweg te zijn.

“In het spoor van Olav de Heilige” verder lezen

Rondje Drenthe

Schapen en hunebedden schieten mij te binnen als ik aan Drenthe denk. De verhalen van veenkoloniën met arme stakkers die hun geluk kwamen beproeven in het turf – al dan niet verplicht – omdat hun geluk elders al lang opgebruikt was. Ik ken de geschiedenis van kamp Westerbork en weet dat Bartje het vertikt om te bidden voor bruune boon’n, maar dan houdt het ook snel op. Naast een weekend fietsen dus een ontdekking van het gebied dat zo dichtbij mijn eigen woonplaats ligt, maar waar ik zo weinig van weet.

“Rondje Drenthe” verder lezen