In je eentje fietsen saai? 5 vragen aan de solo-fietser

Helemaal alleen op fietsvakantie? Ja helemaal alleen op fietsvakantie. Of dat niet saai is? Nee, natuurlijk niet. Er zijn namelijk een heleboel argumenten te bedenken waarom je juist alleen op de fiets zou moeten stappen. Eigenlijk is het feit dat je er zo vaak vragen over krijgt het grootste nadeel. In deze post zomaar vijf van die vragen. En mijn persoonlijke antwoorden daarop.

1. Is het niet saai?

Om inderdaad met de openingsvraag te beginnen. Nee, in tegendeel. Natuurlijk moet je, als belangrijkste voorwaarde het fietsen leuk vinden. Ik geniet er in ieder geval met volle teugen van. De vrijheid helemaal zelf te bepalen waar ik ga en sta, hoe hard, waarheen en daarbij  te doen en laten wat ik wil. Saai? Achter iedere bocht wacht mogelijk een nieuwe verrassingen, zelf als je eindeloos over rechte wegen rijdt.

2. Wat doe je dan de hele dag?

Nou, wat dacht je? Fietsen, dus! Daar draait het toch allemaal toch om? Het mooie van een fietsreis is juist dat alles beperkt wordt tot simpel fietsen. De hele dag in een vriendschappelijke strijd met jezelf en/of tegen de elementen en het enige wat je  daarnaast nog moet is eten, drinken, wassen en slapen. Hoe overzichtelijk wil je het hebben. Het is bijna meditatief (al kan ik de lotushouding op de fiets ten zeerste afraden).

3. Zijn de avonden niet eenzaam?

Soms zijn er wel momenten dat alleen reizen eenzaam is. Als je bijvoorbeeld genoodzaakt bent je heil te zoeken op een stacaravan-camping met dito bewoners en het wederzijdse onbegrip niet te overbruggen is. Dan ga je gewoon vroeg naar bed. Vaak is echter het tegenovergestelde aan de hand en zit je een lange avond met andere fietsers voor de tent of op een terras. Alleen reizen heeft namelijk het voordeel dat je makkelijk en vaak contact maakt.

1-persoons 1-pansgerecht

4. Trek je veel met andere fietsers op?

Er zijn zat avonden dat ik samen met een paar andere fietsers voor de tent zit en we, om deze de volgende dag niet mee de berg op te hoeven nemen, gebroedelijk alle flessen wijn soldaat maken. Op een paar uitzonderingen na gaan we ‘s morgens weer onze eigen weg om elkaar gaandeweg de reis misschien weer een keer tegen te komen. Dan is het net als met oude vriendschappen; je gaat verder waar je gebleven was.

5. Kan iedereen alleen op fietsvakantie?

Fysiek: Sommige mensen denken dat je voor een fietsreis de conditie en kracht van een profwielrenner moet hebben. Dat valt reuze mee. Zeker als je de eerste week relatief vlak kunt rijden dan voldoet een fatsoenlijke basisconditie. Thuis starten dus. En eenmaal aan de voet van die eerste Alpencol dan heb je voldoende trainingskilometers in de benen om die over te komen. Het scheelt als jij en je bagage niet teveel wegen, maar wie zijn of haar reis een beetje afstemt op de persoonlijke fysieke grenzen kan lachend op fietsvakantie.

Mentaal: Het fysieke gedeelte gaat natuurlijk voor alle fietsreizigers op. Solo op de fiets vergt vooral mentaal wel iets van je. Geen hekel aan jezelf hebben is een pre, want je zit de hele dag met jezelf opgescheept. Je moet het niet erg vinden om regelmatig alleen te zijn en als je daarbij ook nog eens open staat voor de mensen onderweg dan is het succes gegarandeerd.

Zelf ervaring?

Ik ben erg benieuwd wat jullie mening is over alleen op fietsvakantie gaan. Wil je je verhaal delen? Laat dan een reactie achter.

 

2 Replies to “In je eentje fietsen saai? 5 vragen aan de solo-fietser”

  1. Hoi Erik,

    Nadat ik zojuist je belevenissen onderweg naar SdC heb gelezen (met veel genoegen trouwens!) , en nu nog een beetje aan het ronddwalen ben op je blog kom ik deze pagina met afsluitende vraag tegen.

    In september 2014 maakte ik mijn eerste meerdaagse solotocht, naar Parijs was dat. Een mooie afstand om eens te proeven van het alleen op fietsvakantie zijn. Ik genoot er erg van.
    Het jaar daarop was ik op zoek naar een volgend avontuur tot ik hoorde dat mijn vrouw met haar koor naar Wenen zou gaan. Dat leek me een prachtige bestemming, en daar ben ik een week of drie zoet mee geweest. Het was vrij laat in het seizoen (ik kwam begin oktober aan in Wenen) en daardoor kwam ik niet heel veel andere fietsers tegen. En hoewel ik het leuk vind om ervaringen uit te wisselen met anders (fiets-)reizigers heb ik het gebrek aan gezelschap niet erg gevonden. Elke dag had genoeg aan zichzelf en er was onderweg genoeg te zien.
    In 2016 had ik niet veel tijd over na de zomervakantie, maar heb ik nog wel een deel van het rondje NL gereden. Ook dit was weer erg genieten. En afgelopen jaar heb ik voor het eerst sinds meer dan dertig jaar weer eens met mijn vrouw een fietsvakantie gedaan: een deel van de Jacobsroute tot aan de Belgisch/Franse grens, en daarna via een wat westelijker route weer terug richting NL.
    Een groot verschil tussen alleen en samen fietsen is dat je alleen eigen baas bent: nog fit bij de camping, en het is nog vroeg? Dan gaan we toch nog een stukje verder! En omgekeerd: voel je je halverwege de dag als een uitgeperste sinaasappel en komt daar net een camping om de hoek zeilen? Stoppen, tentje opzetten, en niks meer doen tot het etenstijd is! Als je alleen bent maak je ook eerder contact met anderen. Maar laat ik er haastig aan toevoegen dat ik het ook hartstikke leuk vind om samen met mijn vrouw op fietsvakantie te zijn. Zij zorgt ervoor dat ik met veel meer aandacht naar de omgeving kijk, en dat ik vaker stop om een stadje te bekijken. Dus eigenlijk wil ik het gewoon allebei. 🙂

    1. Hallo Peter, dank voor je uitgebreide bijdrage. Ik zal niet verder vertellen dat je het eigen baas zijn gemist hebt hoor. Ik kan mij het goed voorstellen. Allebei is in een relatie ook wel bijzonder; ‘tot vanavond schat, hopelijk staan we op dezelfde camping’… Wenen lijkt mij een mooie bestemming. Ik zet ’em op het lijstje ‘wie weet’. Groet, Erik.

Laat gerust een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.