Kan je de Camino écht beleven op de fiets?

Vorig jaar reed ik de St. Jacobs-fietsroute van Haarlem naar Santiago de Compostela. Onderweg op de Camino heb ik een keur aan pelgrims gezien. Ze zijn grofweg op te delen in wandelaars, mountainbikers en fietsreizigers. In deze blogpost leg ik uit hoe ik de verschillen tussen deze groepen beleefde en waarom de fietsreiziger toch geen echte Camino-ganger is.

“Kan je de Camino écht beleven op de fiets?” verder lezen

Camino de Santiago

Dat onze Jacob werkelijk in de kathedraal van Santiago de Compostela in de zilveren schrijn ligt, wordt algemeen als een fabel beschouwd maar hem wordt wel een grote rol toebedeeld bij het verjagen van de boze Moren uit Spanje. Daar is hij mooi maar patroonheilige van Spanje mee geworden. En daarmee Santiago de Compostela samen met Rome en Jeruzalem, een van de belangrijkste Christelijke bedevaartsbestemmingen. “Camino de Santiago” verder lezen

Kaartstudie

Langzamerhand begint de reis naar Santiago dichterbij te komen. Over ruim een maand is het zo ver. Dan vertrek ik. Afgelopen week heb ik mijn vrije momenten gestoken in de route. Hoe ik wil gaan rijden, hoeveel kilometers, waar te overnachten en meer. Met de boekjes, internet en de navigatie-app Pocket Earth ben ik voorzichtig begonnen aan een planning. Vloeken in de kerk, ik weet het. Want eigenlijk is het idee van pelgrimeren dat je je laat leiden door de dag en het moment laat bepalen waar je eet en slaapt. “Kaartstudie” verder lezen

Goede voornemens

De laatste dagen ben ik tussen de bedrijven door veel bezig met mijn reis. Niet alleen de praktische zaken maar vooral met het lezen van verslagen en verhalen van andere reizigers. Mensen die allemaal met hun eigen motivatie op pad gegaan zijn en voor wie de Camino op de een of andere manier een diepere betekenis gekregen heeft.

Al die verhalen hebben invloed gehad op hoe ik naar mijn eigen Camino en de weg er naartoe ben gaan kijken. Natuurlijk blijft de drang naar de fysieke prestatie op eigen kracht de reis te volbrengen maar dat is meer en meer een ondergeschoven doel geworden “Goede voornemens” verder lezen

Dag 16: St. Jean-Pied-de-Port – Pamplona (77 km)

‘Die muts en die waterdichte fietshandschoenen mét vingers, kunnen ook wel in het pakketje naar huis’ dacht ik gistermorgen. Want zo koud zou het toch niet worden? Vandaag was ik blij dat mijn persoonlijke keizer in de arena van de grammenstrijd, aan het einde van het gevecht, deze ten la Poste opgeschreven gladiatoren, de opgestoken duim heeft gegeven. “Dag 16: St. Jean-Pied-de-Port – Pamplona (77 km)” verder lezen

Dag 21: Carrión de los Condes – León (109 km)

Het heeft drie weken geduurd maar daar was het dan eindelijk. Dat rare, beetje stuurloze gezwabber in het achterwiel na een afdaling die eigenlijk niet echt geschikt was voor een volgeladen vakantiefiets. In het zicht van de haven, dat wel. Met de fiets aan de hand de camping op lopen en een mooie klus voor de boeg voordat ik het zwembad in mocht duiken. “Dag 21: Carrión de los Condes – León (109 km)” verder lezen

Dag 22: León (rustdag)

Het was toch de fietsbare route vanaf de camping naar de stad? Het zal wel. Twee busjes van de Guardia Civil rijden voorbij en schenken mij geen enkele aandacht. Met dichtgeknepen billen en vertrouwend op de felgele tassen dan maar. De ring van León. Auto’s razen met een noodgang voorbij. Tot de eerste afrit de bebouwde kom in. Fietsen in Spanje is een heel avontuur.  “Dag 22: León (rustdag)” verder lezen

Dag 25: Portomarin – Santiago de Compostela (106 km)

Enigszins verdwaasd kijk ik naar alle drukte om mij heen over het plein voor de kathedraal van Santiago de Compostela. Expres nog even gestopt om aan de rand van de stad een hapje te eten. Alsof ik het moment van ‘er zijn’ voor mij uit probeerde te schuiven. Vijfentwintig dagen waarvan drieëntwintig daadwerkelijk op de fiets zijn voorbij en ik ben er.  “Dag 25: Portomarin – Santiago de Compostela (106 km)” verder lezen

Op bedevaart

Wat is het toch met bedevaartsoorden? Wat maakt het dat juist die plekken in de moderne tijd nog steeds hun aantrekkingskracht hebben? Ook zonder grondig onderzoek durf ik wel te beweren dat de moderne pelgrim geen wereldwonderen meer najaagt of voor zijn zielenrust die ene heilige plek wil zien zodat hij daarna vredig heen kan gaan. Slechts een kleine groep gaat nog echt op pad vanuit het geloof. 

Ik denk dat de meeste pelgrims, net als ik, vooral op pad gaan vanuit een soort geestelijke onrust en het verlangen om zichzelf tijdens de zware tocht te overwinnen. “Op bedevaart” verder lezen