Laatste fietsdag

Van zo‘n spetterende finale had ik niet durven dromen. Sterker nog, een beetje minder spetterend was ook prima geweest. Tijdens het laatste broodje op Frans grondgebied begint het te druppelen en van de regen in de drup wordt het vanzelf gieten. Ik sta droog maar na een half uur geef ik het wachten op. Als je eenmaal door bent is het water heerlijk. Welkom in Zwitserland. Wat is dit stuk toch mooi groen… Mijn voornemen om er een toeristisch ritje van te maken gaat overboord. Ik trap flink door tot ik voor Basel SBB Bahnhof sta.

“Laatste fietsdag” verder lezen

Dalen is een kunst

Omlaag. Onderin de beugels, laag blijven. Remmen voor de bocht. Binnenbeen hoog, druk houden op het buitenbeen én de binnenhand. Een blik achterom, buitenbocht tot je door kan kijken en dan via binnen weer naar buiten. En oja, checken op tegenliggers, grint, kuilen en ander gevaar. Oftewel – ik sta enigszins trillend (niet alleen van de kou) beneden in Turckheim maar wel met een smile van oor tot oor. Naar blijkt is dit niet eens de mooiste afdaling vandaag.

“Dalen is een kunst” verder lezen

Rustdag met 1200 hoogtemeters

Het einde van de reis is alweer in zicht en ik moet een beetje plannen om op tijd – lees niet te vroeg – in Bazel aan te komen om daar de trein terug te nemen. Dus vandaag een korte etappe en dat komt goed uit want het weer is vannacht omgeslagen. Druilerig, nat en flink frisser dan de afgelopen dagen. Daarbij is het hier in de buurt niet bepaald plat én heb ik een camping met bivak-hutten gevonden, waar ik beter kan vertoeven dan in mijn tentje. Allons!

“Rustdag met 1200 hoogtemeters” verder lezen

De Vogezen in

Naderende bergen merk je vaak aan de veranderende bouwstijl. Veel hout, daken die sneeuw kunnen hebben en natuurlijk heel veel in bloemenpracht getooide balkons. De bergen zelf kondigen zich vandaag ook al vroeg aan. De donkere contouren aan de einder verraden zodra ik het Seille-dal uitklim wat er komen gaat. Ik had dit bij de Alpen, ik had dit bij de Pyreneeën en heb het dus ook bij de Vogezen. De drang om er zo snel mogelijk te willen zijn. Doortrappen.

“De Vogezen in” verder lezen

Tussen Maas en Moezel

Yes! De zon schijnt weer en naast de hellingen heb ik nu ook de warmte om mij op af te reageren. Een soort afzien dat voor mij echt hoort bij een fietsreis. Waar ik de afgelopen dagen makkelijk uit wist te komen met mijn bidons, moet ik bij gebrek aan winkels teruggrijpen op de kennis dat de meeste begraafplaatsen ook een kraan hebben. Gisteren heb ik te weinig gedronken. Niet dat ik dat doorhad. Het was nog relatief fris, dus bemerkte ik pas op de camping dat ik nog geen liter gedronken had. Met een nachtelijke droge mond en hoofdpijn tot gevolg.

“Tussen Maas en Moezel” verder lezen

Gehavend landschap

De haan in het kippenhok naast mij is bij de les en kukelt mijn vijf voor de wekker uit bed. Ik pak rustig mijn spullen terwijl ik mijn koffie en havermout-ontbijt soldaat maak. De bakker arriveert. In drieën past de baguette prima in een van de tassen en een croissantje kan je natuurlijk niet bewaren. Bij het afrekenen beloof ik Roland en mijzelf dat ik hier zeker een keertje terug ga komen voor een langer verblijf. In een tent, de hut of een van de gites.

“Gehavend landschap” verder lezen

De centrifuge van Gabrielle

Een uurtje eerder dan aangegeven meld ik mij op camping La Gabrielle in Romagne-sous-Montfoucon, waar ik rond de middag de trekkershut heb gereserveerd. Brood voor morgen wordt besteld en onder het genot van een koud biertje hoor ik van de Nederlandse eigenaar wat ik als gast moet weten en vooral het verhaal van deze kleine camping zelf. Erg gemoedelijk. Echt een plekje om te onthouden. En van alle unieke elementen springt de ouderwetse centrifuge er misschien wel bovenuit. Een zegen voor vaak wassende fietsers. Dat zou iedere camping moeten hebben.

“De centrifuge van Gabrielle” verder lezen

De Franse slag

Het is ‘menu fixe ce soir’ en toch weet de verstrooide ober van Ralais de Florette hier een heerlijke chaos van te maken. Alsof ik naar een slapstick zit te kijken. ‘Uw wijn – o ja, een glas. Uw soep – o ja, het brood. Uw nagerecht – o ja, lepel. Ondertussen beent hij driftig en volledig willekeurig heen en weer tussen de enkele hotelgasten, de bar en de keuken. Op het laatste station reageert hij duidelijk hoorbaar zijn frustraties af. Een bejaarde Britse heer krijgt onhandig de volle laag als deze ober het dienblad met wijn niet kan houden. De Brit, een gentleman, biedt zijn excuses aan… Zo’n avond.

“De Franse slag” verder lezen

Slag aan de Somme

Na een stevig hotel-onbijt en de bevestiging dat ik ook vandaag binnen mag slapen, verlaat ik kort na negen de stad langs de Scarpe. Het gaat de hele dag op en neer. Eerst nog glooiend, daarna stevig en weer glooiend op het einde. Glooiend is met name heel veel graan en stevig betekend een wat afwisselender landschap. Weer een beetje als de Ardennen. In de loop van de dag neemt de hoeveelheid begraafplaatsen af. Ik fiets er sowieso al voorbij nu. Alleen bij het Duitse Soldatenfriedhof stop ik even. Sobere kruizen, een beetje weggestopt.

“Slag aan de Somme” verder lezen

Heuvelland en de Artois

Of het de slechte nachtrust is, het door regen zo nu en dan troosteloze landschap of de oneindige reeks militaire begraafplaatsen – ik krijg de tekst van Willem Vermandere’s ‘Duizend Soldaten’ niet uit mijn hoofd.

A’j van z’n leven in de westhoek passeert
Deur regen en noorderwinden
Keert omme d’n tid die j’ alhier passeert
D’n oorlog ga j' hier were vinden

Ja 't is d’n oorlog da 'j hier were vindt
En 't graf van duuzend soldaten
Altijd iemands vader altijd iemands kind
Nu doodstille en godverlaten

Laat de bomen nu maar zwijgen en dat 't gras niets verteld
En de wind moet 't ook maar nie zingen
Dat julder'n dood tot niets hè geteld
Dat waren al te schrik'lijke dingen
“Heuvelland en de Artois” verder lezen

Het front bereikt

Gaandeweg de dag begint mijn telefoon steeds vaker te waarschuwen voor nattigheid en ik lees dat het elders in België losgaat. Het vooruitzicht om met slecht weer in en morgen ook weer uit mijn tentje te kruipen staat mij niet aan, maar een betaalbaar hotel in of om het centrum is helaas niet te vinden. Op hoop van zegen naar de stadscamping dus, waar ik mij tussen de Vlaamse motorrijders nestel en er maar het beste van hoop.

“Het front bereikt” verder lezen

Prelude

Als ik het erf van kampeerboerderij de Blikken, net buiten Groede, oprij, komt de eigenaresse mij al tegemoet. Op de zitmaaier. Rustig zet ze de machine en daarna haar gehoorbescherming af en heet mij met een heerlijke Zeeuwse tongval welkom. ‘Een Santos’ zegt ze, ‘die zie je de leaste tied stêhts véhker’. Ik reken af met mijn laatste tientje want een pinautomaat heeft ze niet. Slaat ze over. Online bankieren kan wel. En misschien dat ze volgend jaar een QR-code gaat ophangen.

“Prelude” verder lezen

Fietsen langs de frontlijn

Begrensd door aanhoudend Europese corona-geweld en een druk schema op mijn werk wordt het ook deze zomer een kort fietsavontuur. Wel een betekenisvolle. Fietsen langs de frontlijn van de oorlog die een einde moest maken aan alle oorlogen maar met haar gruwelijkheden slechts de overgang markeert tussen oude oorlogen en nieuwe. Een geschiedenis die bij mij op de een of andere manier is weggedrukt door het tastbare van de oorlog die daarop volgde en nog altijd een groot vraagteken voor mij is. Hoe heeft dit zo kort op onze moderne tijd kunnen gebeuren?

“Fietsen langs de frontlijn” verder lezen

Podcast-debuut

 Als je als kind al met je moeder op vakantie naar Ommen fietst, kun je wel spreken dat hét met de paplepel is ingegoten. Enthousiast vertelt Erik in deze aflevering over zijn eerste tochten en hoe hij als ongelovige pelgrim naar Santiago reed. Maar ook hoe hij zijn Groene Ronde van Ierland beleefde, waar de geschiedenis op straat ligt en hoe hij het nummer Zombie van The Cranberries niet meer uit zijn hoofd kreeg. Dat je na een warme en iets te lange fietsdag ‘met een pak yoghurt voor de supermarkt helemaal zielsgelukkig kan zijn!’  
“Podcast-debuut” verder lezen

Inpakken en wegwezen

Nu zowel de gewone klok als de avondklok een uur vooruit gaan, het vooral van achter glas steeds behaaglijker wordt en corona voorlopig nog wel even roet in het eten blijft gooien als het gaat om langere reizen, ben ik wel weer toe aan een verzetje. De jaarlijkse traditie om met de Paasdagen te gaan mountainbiken in de Ardennen slaan we nog een keer over. Het is dus de hoogste tijd om het rondje Nederland uit de kast te halen.

“Inpakken en wegwezen” verder lezen

Vanuit Noord-Limburg dwars door Brabant

Op Witte Donderdag aan het einde van de ochtend met de trein naar het zuiden. Noodzakelijk kan je het niet noemen, met de fiets in de trein om in Weert de Ronde van Nederland op te pakken. Desgevraagd geeft de Maastrichtse conducteur mij groot gelijk. Na ‘Een mens moet er toch af en toe toch ook even uit? Beter zo dan massaal naar Amsterdam om in een park te hangen’ blijft hij, om een praatje verlegen, hangen totdat de trein vanuit Utrecht bijna op Eindhoven staat en hij met de omroep ‘beste reizigers…’ begint.

“Vanuit Noord-Limburg dwars door Brabant” verder lezen

Verwaaien op de Zeeuwse eilanden

Als ik de Brabantse Wal afrij en voorbij Woensdrecht de provinciegrens oversteek, draaien de windmolens alsof het een lieve lust is. Zeeland, de provincie waar de helft van mijn roots liggen, voelt op de een of andere manier altijd een beetje als thuiskomen. En het voelt niet alleen vertrouwd, het ruikt ook zo. Ik weet niet precies wat het is, maar de geur in Zuid-Beveland brengt mij terug naar de talloze logeerpartijen bij mijn opa en oma op Kapelle. Terug naar de kas, de boôherd en de tuun.

“Verwaaien op de Zeeuwse eilanden” verder lezen

Door Zuid-Holland over de Kustroute

Ooit Paasontbijt gehad in een buscamper? Ik niet. Tot nu dan. Klokslag acht kan ik gewoon aanschuiven en opwarmen nadat ik de tent en haar inhoud weer in de tassen en aan de fiets heb gekregen. Mijn begrip voor wielerreizen met volgauto en catering stijgt met de minuut. Beter verzorgd kan een dag op de fiets niet beginnen. Nou ja, een graad of vijftien warmer en een portie meewind zou het geheel natuurlijk echt compleet maken, maar helaas zit dat niet bij de prijs in.

“Door Zuid-Holland over de Kustroute” verder lezen

Is de fietshelm nu een no-brainer geworden?

Onderweg naar Rome kwam ik het bord tegen dat bovenaan dit bericht staat. Zonder helm op de fiets, hoe haal je het in je hoofd. Nou, gewoon… Wij zijn toch Nederlanders? Die fietsen nu eenmaal niet met een helm op hun kop. Dus ook niet op fietsvakantie, ook al rij je dan door heel ander land met andere wegen, heel ander verkeer en vaak hele andere gewoonten. Eerlijk is eerlijk, ook ik zet pas sinds een paar jaar stelselmatig mijn helm op als ik met de vakantiefiets onderweg ben.

“Is de fietshelm nu een no-brainer geworden?” verder lezen

Terugkijken op een bijzonder fietsjaar & dromen van 2021

Dat 2020 als bijzonder jaar de boeken ingaat staat buiten kijf. Afgelopen voorjaar kwam het normale leven door COVID-19 abrupt tot stilstand. De beelden vanuit Wuhan, Lombardije, Brabant – ten slotte het hele land en de hele wereld, lieten ontegenzeggelijk zien hoe ernstig het was. Is. Duidelijk een streep door vele fietsplannen. Maar zeg nu zelf, in het licht van de mondiale crisis totaal onbelangrijk. In eerste instantie in ieder geval. Maar na een paar maanden was ik dat nieuwe normaal wel zat.

“Terugkijken op een bijzonder fietsjaar & dromen van 2021” verder lezen