Dag 17: Pamplona – Los Arcos (78 km)

Denkend aan de reis naar Santiago heb ik mij geestelijk voorbereid op hitte en op klimmen, niet op tegenwind. Tegenwind van het type ‘herfst-in-de-polder-tegenwind. Ik bedoel dus van het type ‘ik kom niet vooruit terwijl ik aan het afdalen ben’. Dat Spanje een andere tak van sport zou worden wist ik maar dit was aan mijn aandacht ontsnapt.

Spaans ontbijten – ’t is andere koek

Omdat het ontbijt in Albergue Residencia Larraona pas om acht uur geserveerd werd, moest ik maar een beetje uitslapen. Geen straf. Voor die tijd alvast mijn fiets in orde gemaakt en toen het zo ver was bleek ‘geserveerd’ een beetje overdreven. Het had nog het meeste weg van een militaire eetzaal, maar dan wel eentje tijdens een oefening. En het aanbod was, hoe zal ik het zeggen, anders, in vergelijking met de Franse bakkertjes waar ik aan gewend ben geraakt.

Stokbrood van gisteren, brood wat ongetoast niet eetbaar is, cereals met melk en koffie waar je met een handje grind ZOAP van zou kunnen maken. Maar ja, de motor moet draaien en de señora van dienst had speciaal voor mij die enorme eetzaal geopend. Die kon ik natuurlijk niet teleurstellen door te klagen, of erger nog, geen gebruik te maken.

Droog maar fris

De rit begon weer in volledige regenkleding maar vrij snel nadat ik de buitenwijken van Pamplona verlaten had, kon het spul uit. Door de temperatuur moesten de beenstukken en mijn fleecejack helaas aanblijven. Voor zover ik gezien heb is het de hele dag niet veel warmer geweest dan een graadje of zestien.

Bodega Otazu

Na een kilometer of tien zat ik weer tussen de wijnvelden. Wel totaal anders dan in Frankrijk. Het landschap is ruiger, minder groen en in de verte steeds de hoge bergen van de Pyreneeën. Langs de Rio Argaging het zuidwaarts naar Puenta la Reina waar ik even de historisch brug ben overgestoken voor het koffie ritueel.

Cafe solo met een pan chocolat in Puenta la Reina

Especial Pelegrinos

Daarna ging de route links en rechts langs de snelweg door naar het westen. Veel klimmen en heel veel wind. Vooral dat laatste was hakte er behoorlijk in, omdat het een heel open terrein is. De kilometers gaan een stuk langzamer dan ze de afgelopen weken onder mij door gleden. Al stoepend was ik toch rond de middag in Estella waar ik via de smalle straatje uitkwam op Plaza de Los Fueros, waar mijn aandacht getrokken werd door een bord met Especial Pelegrinos €10. 

In mijn beste Spaans koos ik voor spaghetti omdat salade mij wat weinig voedzaam leek. Wist ik veel dat ik hier koos voor het voorgerecht. Dus toen ik aan het einde van mijn volle bord spaghetti nog een bord friet met speklappen en gebakken eieren opgediend kreeg, zat ik toch wel even te kijken. Ik hoef vanavond niet zo veel te eten, dat moge duidelijk zijn.

Het was dit of een salade

En dit bleek het hoofdgerecht te zijn

De eerste echte albergue

Met volle buik terug op de fiets en verder met het gevecht tegen de wind. Tijdens het eten had ik op internet eenaantal goede verhalen gelezen over de albergue in Los Arcos, beheerd door vrijwilligers van het Vlaamse Compostelagenoodschap. Dit lag op een kleine tachtig kilometer maar gezien ik was wel een beetje klaar met fietsen dus dit leek mij een mooie gelegenheid om eens rustig te wennen aan het echte camino-gevoel. Nou ja, zonder gesnurk dan, want ze hebben een kampeerveldje.

Kamperen op het veldje achter albergue Isaac Santiago in Los Arcos

Ik maak dus gebruik van de faciliteiten maar slaap buiten. Met als voordeel dat ik daardoor voor vijf uur terecht kon. Bij veel albergues is het namelijk de regel dat fietsers pas later welkom zijn dan de wandelaars. Om begrijpelijke redenen want een fietser kan veel makkelijker uitwijken naar een plek die een paar kilometer verder ligt.

En o ja, mocht je denken dat de wind nooit zo heel erg kan zijn; door het muurtje rondom dacht ik het wel af te kunnen zonder scheerlijnen wat resulteerde in een gebroken stok… Lang leve de reservedelen.

¡Hasta pronto y saludos a todos!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: